| دوشنبه ۱۹ آذر ۱۳۹۷ الإثنین ۰۳ ربیع الثانی ۱۴۴۰ Monday 10 December 2018
نقدهای دلسوزانه جای خود را به تخریب ندهد
  • 1396/12/05 18:15
  • 58

نقدهای دلسوزانه جای خود را به تخریب ندهد

همه باید این موضوع مهم را در نظر داشته باشیم که نظام جمهوری اسلامی ایران به مثابه یک کشتی است که بخش‌های مختلفی از مجموعه حاکمیت و مردم درون این کشتی قرار دارند و اگر به هر شکلی نظام دچار تلاطم شود، طبیعتاً آسیب‌های جبران‌ناپذیر آن متوجه همه آحاد جامعه اعم از مردم عادی و همچنین کسانی می‌شود که در مناصب مدیریتی جامعه قرار دارند.

از این رو می‌توان گفت این مهم است که رقابت‌ها، انتقادات و نقطه‌نظراتی که مطرح می‌کنیم به‌گونه‌ای باشند که به این کشتی و ساختار آن آسیبی وارد نشود و عمدتاً برای این‌که این کشتی مسیر را به درستی طی کند، نگاه‌ها اصلاحی باشد.

 

موضوع مهم دیگری که باید مورد توجه قرار گیرد این است که امروز مردم بیش از پیش به کارآمدی نظام توجه می‌کنند اگر طی دهه‌های قبل مبانی مشروعیت نظام‌ها امر پُرچالش و مطرحی بود، امروزه بحث کارآمدی نظام‌ها امری بسیار مهم محسوب می‌شود. از این رو اگر نظام سیاسی فاقد کارآمدی باشد؛ ولو این‌که در ظاهر مورد قبول و پذیرش مردم قرار گیرد، در نهایت پاسخگوی نیازهای جامعه نخواهد بود و در درازمدت شکاف میان مردم و حاکمیت و مسؤولان شکل خواهد گرفت که همین امر منجر به تضعیف نظام سیاسی کشور می‌شود.

 

از این رو می‌توان گفت هر چقدر که یک نظام سیاسی همچون جمهوری اسلامی ایران تکیه‌اش بر خواست و آرای مردم بیشتر باشد، به همان نسبت که مردم درخصوص کارآمدی مسؤولان دچار تردید می‌شوند، نظام نیز آسیب‌پذیرتر خواهد شد. شاید به همین دلیل است که در مواقعی که مردم در کشور ما اعتراضات‌شان را بروز می‌دهند، فشارهای خارجی نیز بیش از گذشته اتفاق می‌افتد؛ بنابراین لازمه این مسأله این است که مجموعه مدیریت نظام اعم از قوای مختلف باید با حفظ انسجام در عین استقلال‌شان در راستای منافع ملی کشور و همچنین منافع مردم وحدت ایجاد کنند. به این معنا که دستگاه‌های تقنینی، اجرایی و قضایی در کشور جهت‌گیری‌های اعتمادسازی میان مردم و درواقع ایجاد رفاه برای آن‌ها داشته باشند، نه این‌که هر یک از آن‌ها مشکلات را به گردن دیگری بیاندازند و در افکارعمومی به نوعی از طریق تریبون‌ها با یک‌دیگر صحبت کنند. طبیعی است که در برخی موارد اختلاف‌نظرهایی میان دستگاه‌های قضایی و اجرایی شکل می‌گیرد، اما نباید به‌گونه‌ای باشد که منجر به تضعیف یک‌دیگر آن هم در تریبون‌های رسمی باشد، بلکه انتقادات باید در راستای تقویت این ساختار باشد. گام دیگری که در این راستا باید برداشته شود این است که قوای سه‌گانه اختلاف را در جلسات خصوصی مطرح و رفع کنند؛ چراکه تمام فلسفه وجودی حکومت‌ها و نظام‌های سیاسی برای مدیریت بهتر جامعه است و اگر قرار باشد در درازمدت منافع مردم مورد توجه قرار نگیرد و تأمین نشود، طبیعتاً فلسفه زندگی اجتماعی و حکومتداری و حکمرانی از میان می‌رود. به نظر من هم میان مردم و حاکمیت و هم میان مسؤولان نوعی از هم گسیختگی ایجاد شده است و گویی کسی در نظام جمهوری اسلامی حاضر نیست که خود را معادل نظام تعریف کند و بتواند به راحتی دفاع کند.

 

متأسفانه در شرایط کنونی هر کس بخش‌هایی از این نظام را مورد انتقاد قرار می‌دهد؛ بدون این‌که توجه داشته باشد خودش نیز بخشی از نظام است و این خطری است که اکنون با آن مواجه هستیم و باید با ایجاد وحدت تلاش در راستای تقویت انسجام درونی تلاش کنیم. البته این را نیز به یاد داشته باشیم که انسجام و وحدت به معنای این نیست که در مواقع ضروری به انتقاد نپردازیم، بلکه به این معناست که نقدهای دلسوزانه جای خود را به تخریب ندهد. در هر نظام سیاسی نقاطی وجود دارد که باید مورد اتفاق‌نظر همه باشد. این روزها در مهم‌ترین مسائل همچون پرونده هسته‌ای و برجام نقطه نظرات بسیار متفاوتی از سوی برخی مطرح می‌شود. طبیعی است که در چنین شرایطی مردم نیز دچار سردرگمی می‌شوند و از سوی دیگر مخالفان کشور نیز تحریک می‌شوند. لذا امروز بیش از همیشه نیاز به انسجام داریم؛ چراکه مردم درواقع به دنبال زندگی آرام و بدون دغدغه هستند و وظیفه حکومت‌هاست که این آرامش را برای‌شان تأمین کنند. به نظر من اگر این امر مورد توجه قرار گیرد، می‌توان مسیر ثبات و پیشرفت را به خوبی طی کنیم.

مشاهده مطلب
نظر شما
  • 0
  • 0
  • 0
  •  
  •